odasız ev

Leyal kim bilir kaç saattir yatıyordu, suyu çoktan soğumuş bu küvetin içinde. Kuzguni siyah renkli saçlarını tepesinde toplamış ve küveti suyun bile içinde kaybolacağı kadar köpürtmüştü. O da su gibi köpüklerin arasında kaybolmak istiyordu. Uzun ve yorucu bir kışa benzeyen hayatını, ellerinin arasına aldığı köpüklerin içinde sahne sahne seyrediyor ve sahne sahne köpüklerin arasına bırakıyordu. Parmakları bir daha düzelmeyecek kadar buruşmuş, beli hareketsiz yatmaktan ağrımış, su da bir kış kadar soğumuştu. Yan tarafındaki sehpanın üzerine uzanıp makası eline aldı. Bir süre dalgın dalgın makası parmaklarının arasında şıtlattı. İçi ürperdi, elleri titredi. Ve şıt! Makasın ağzını açtı, kapattı, açtı kapattı…Şıt, şıt, şıt, şıt…Sonsuzluğa bir makas daha…Uzun saçlarının uçlarından tutup tutam tutam kesti ve suya bıraktı, bir tutam daha, bir tutam daha…Neresini, ne kadar kestiğini umursamadı. O sadece kesti, birbirinden farklı boyda kırpılmış siyah saçlar köpüklerin üzerini ince bir zar gibi kaplayıncaya kadar kesti. Önce kendini, adağı yerine getirilmiş bir dilek kadar rahatlamış hissetti; sonra yanlış tutulmuş bir dilek kadar ağır. Gözlerini biraz önce kırpıp kırpıp suya bıraktığı saçlarından çekip dev bir beyaz kübe benzeyen evinin duvarlarına çevirdi. Beyaz bir derinlikteydi! Yer çekimsiz bir boşluğun içinde ve sanki çok hafifti. Yürürken baş dönmesi yapacak kadar beyazdı ev. Hem çok beyaz, hem de duvarsız. Odasız ev! Duvarların üzerine yürüdüğünü düşündüğü bir gecenin sabahında kırdırmıştı evin tüm duvarlarını. Ustanın “tuvaletin duvarını da mı kıracağız abla” şaşkınlığına aldırmadan çuval çuval attırmıştı, üzerine çöken molozu. Tuğla tuğla kırılmıştı koca ev, kırıldıkça tuğla tuğla hafiflemişti. Sadece iki büyük kolon mitolojik bir masaldan kaçmış tapınak sütunları gibi dikiliyordu evin orta yerinde. Evi ayakta tutan kolonlardı; duvarlar, insanların uydurduğu mahrem bir örtüydü sadece. Ve Leyal mahremiyete ihtiyaç duymayacak kadar inzivadaydı. Banyonun sınırlarını belirleyen camdan başka hiçbir sınır çizgisi yoktu evinde. Her yer açıktı, her yer üryan!

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s