İçimdeki kafes

Arbil Çelen Yuca

・・・
Bir dağ doğurdum ben
Bir ormana analık ettim
Nehirler geçti içimden
Tohumlar serpildi üzerime
Yaşayan her şeyi besleyerek
Hayata nefes üfledim!
Sardım, sarmaladım…

🌀

Şimdi Bir avuç yanmış toprağım ben
Alevler yutuyorum!
Yutkunuyorum!
Kusuyorum!
Üzerime serilmiş her şey çatırdıyor
Uluya uluya ağlıyorum!

Gördüğümüz son uçurtmaydı o
Son gökkuşağı
Son kuş yuvası
Bu karanlıktan
Bir hiçlikten
Bu piçlikten önce…

📌bir süre dudaklarımı kapatıp içimdeki yasın elini tutacağım.

Görsel; bir toprak, bir deniz, bir orman kadın @arbil_celen_yuca 🦋

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s