içimdeki kafes-büyücü

…Mumu yakıyor, kibrit çöpünü mumun üzerine bırakıyorum. Yandıkça eğilip bükülen kibrit çöpünün küle dönüşünü seyrediyorum. Dalga dalga bir ışık yayılıyor odaya, dalga dalga bir huzur da içime. Bir duygu var içimde; onu hissedebilmem için kalbimin kapılarını çalıyor. Son kalan gücümle tuttuğum kalkanları indiriyorum, bırakıyorum kendimi. Bütün kapılarımı açıyorum. Ve kimse girmesin diye kapattığım kapıların ardında, ne kadar yalnız olduğumu hatırlıyorum. Kendimce bir ayin başlatıyorum odanın içinde döne döne. Şamanik bir ayin. Kafamın içindeki kam davuluna vura vura, döne döne kaldırıyorum aynadaki örtüleri. Bazen hızla vuruyorum davulun ortasına, bazen parmaklarımla dokunuyorum usulca. Yavaşlıyor ve hızlanıyorum. Vurdukça kendi karanlığımın içinden geçiyorum. Vurdukça yükseliyorum. Yükseldikçe kopuyor zincirlerim. Bir bir eksiliyor halkalar. Dünya hızla dönüyor ve üzerinde sadece aynalar, davullar ve mumlar kalıyor.

Aynaların örtülerini açıyorum. Kopardığı zincirleri ve yok ettiği suretleri seyrediyorum. Kopan zincirler halka halka dağılıyor odaya, toza dönüyor. O tozları yutuyorum döne döne. Kuma dönüşüyorum! Toza dönüşüyorum! Tuza dönüşüyorum!…

Öteki sandalye/Dışımdaki ayna bölümünden

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s